Twee stappen achteruit om weer vooruit te komen

Blijkbaar vraagt deze tijd me om op verschillende vlakken enkele stappen terug te zetten. Niet als een achteruitgang, maar echt even bewust terug te stappen. Waar komen de keuzes vandaan, hoe gaf ik iets vorm, wat was belangrijk? En ja, mijn mind schreeuwt nu "processie van Echternach", je weet wel ... drie stappen vooruit en twee achteruit. Maar eerlijk, het voelt echt anders. Bij de verwijzing naar die processie denk ik vooral aan een moeizaam proces waarin je moeilijk vooruit lijkt te komen. En dat is niet wat ik ervaar. 

Ik voel echt dat het belangrijk is om af en toe terug te keren naar de oorsprong van iets, en dat toont zich op veel vlakken van mijn leven. Het overlijden van mijn broer op Valentijn en daarna mijn schoonbroer met Pasen bracht veel beweging. Zo merkte ik dat er met het vrijkomen van heel wat herinneringen ook een uitnodiging kwam om bepaalde processen te herbeleven. Mijn mind ging daar soms helemaal mee aan de haal en op zulke momenten vroeg ik me af hoeveel van de doorlopen processen wel echt waren geweest. Hoe kon het immers dat traumatische gebeurtenissen plots weer zo scherp in mijn herinnering kwamen. Had ik dan echt niets geleerd? Was er echt zo weinig verschoven? Had ik mezelf wijsgemaakt dat ik op een pad van heling bewoog? 
Intens, is het op sommige momenten. Tegelijkertijd ervaar ik ook veel schoonheid. Ik merkte immers dat als ik me zacht liet terugvoeren naar wat oorspronkelijk gebeurde, ik tegelijkertijd ook een nieuwe blik kon werpen op het daaropvolgende proces. En heel bijzonder, maar het lijkt wel of ik in verschillende processen kan detecteren waar mijn herstel stokte. Waar ik vastliep op oude patronen, soms in een nieuw jasje, en ik niet vrij kwam van oude overtuigingen. Het legde bloot waar ik het pad van 'willen' en 'moeten' betrad. En zo kondigde het aan waar er meer ruimte was voor liefde, zachtheid, en vooral hoe ik kan leren om het leven toe te laten om door me heen te bewegen. Ik kan nu zien hoe ik een pad uitstippelde en mezelf soms vooruit leek te trekken aan de uitgezette lijnen. Terwijl ik nu kan voelen hoe krachtig het is om contact te maken met wat wil bewegen. Of het nu gaat om heling van oude pijn, of planning van activiteiten. Deze tijd leert me om op zovele vlakken enkele stappen terug te zetten, mezelf echt toe te laten om te zakken in mijn innerlijk weten van richting. vaak verborgen onder intenties, verlangens, ideeën, ... . Me nog meer te laten bewegen door het leven betekent ook een andere kijk op het verleden. Op dit moment ervaar ik het terug stappen als een mogelijkheid om energie vrij te krijgen. Energie die ooit vastgeraakte in een beleving, een herinnering of resultaat van een gelopen traject. En door gewaar te worden waar het ooit over ging of waar ik persé wilde sturen i.p.v. me te laten leiden door die innerlijke kracht. Krijg ik weer toegang tot een heel nieuw arsenaal. Ik open en verruim en dat is niet altijd comfortabel en toch wat nu helemaal lijkt te passen bij wie ik ben. 

Mijn persoonlijk proces lijkt wel één langgerekte zoektocht naar vrij mij zijn. Mezelf toelaten om in elk moment mijn leven te leven zoals het in dat moment beweegt. Elke keer weer vrij te mogen kiezen in hoe ik opdaag in mijn leven. Welk aspect van mijn zijn, ruimte krijgt zonder dat een vorige keuze me zou beperken. Toelaten dat ik veel ben, dat ik veel aspecten van mezelf toon, dat ik in elk moment mag ervaren, dat ik in elk moment een richting mag kiezen en me er niet aan moet houden. Dat ik moeder mag zijn en tegelijkertijd dat ook helemaal mag loslaten en mezelf niet moet beknotten of beoordelen op de schaal van perfect moederschap. Dat ik spiritueel mag zijn zonder oordeel op aardse ervaringen. Dat ik in elk moment imperfect mag zijn. Dat 'zogenaamde fouten' niet goed noch slecht zijn. Dat het leven draait om ervaringen ... ervaringen en liefde. Ervaringen en schoonheid. Ervaringen en vrede. En dat dit alles me moeiteloos door het leven navigeert. En dat ik af en toe ook stevig de kant in vaar, vast geraak in de wirwar van de begroeide oevers, dat ik me probeer af te duwen en daardoor steeds vaster blijk te zitten. Het is wat, ... Bewust Zijn... .

Zo binnen zo buiten. Mijn persoonlijke processen hebben zo hun beweging in mijn innerlijk landschap. En zijn ook zichtbaar in het uiterlijke, mijn bedrijf. En het vraagt moed, het vraagt openheid, en het vraagt bereidheid om heel wat zaken opnieuw te bekijken. Te herkennen waaruit het ontstond en of de gekozen richting dan nog echt kloppend is. 
AdemDans is nog nieuw en toch ... de richting klopte niet helemaal. Ik startte AdemDans vanuit een diep verlangen om regelmatig samen met anderen te bewegen in een veld waar liefde en vrede uitgenodigd worden als vibraties. Vanuit een vertrouwen dat zacht ademwerk en dans fantastische tools zijn om die space te betreden. Te ervaren dat we dit samen doen, elk ons eigen pad en toch niet alleen. 
Al snel was ik toch de facilitator die de deelnemers begeleidde, bekeek ik de opkomst ook met een financiële blik. En ja, ik genoot erg van de eerste edities, vanuit volle goesting paste ik me aan aan de opkomst en gaf ik een aanbod op maat. Eén keer danste ik het hele uur mee, genoot ik mee van de beweging en toen voelde ik dat het daarom gaat. Wij samen. Dus met heel veel plezier ga ik verder met AdemDans. Ik boek en betaal de zaal, ik maak een playlist en geef het uur verder vorm. Tegelijkertijd beweeg ik ook helemaal mee. Is dit moment ook voor mij een moment om helemaal te zakken in wat er is, leef ik de verbinding en wat zich aandient. En wie komt, is welkom met wat er is. Er is geen vaste prijs, je hoeft niet in te schrijven. Dit is echt iets wat ik te doen heb, wat ik wil aanbieden omdat de beweging ertoe doet. Omdat dit samen-zijn er toe doet. 

En als deelnemers willen bijdragen dan is dat welkom. Ik zet een kistje voor een financiële vrije bijdrage en laat me net zo graag verassen door wat kloppend voelt als bijdrage. Maar eerst en vooral ... laten we het leven leven, laat ons samen bewegen, laat ons oprecht en vrij zijn in die momenten dat het kan. Laat ons die momenten aan elkaar rijgen door ervaringen van samen. 

Dankjewel, Veerle