Something old, something blue, something borrowed, something new

Het is wat als alles samenkomt. Een beetje overweldigend en tegelijkertijd daalt er een diepe rust neer.

Eindelijk toon ik wat er al die tijd al in me leefde. Misschien nu pas echt zichtbaar, ook voor mezelf.

De kolibrie en wat zij me leert.

Haar opvallende stralende kleuren, dat prachtige blauw … het blauw en roze, en natuurlijk ook het groen, het paars, … eigenlijk de zovele stralende tinten. En weet je, dat valt me ook zo op bij mensen. Afhankelijk hoe je jouw licht op anderen schijnt, verschijnen er andere kleuren bij hen, komt er iets anders naar voor uit hun veelkleurig palet, schitteren ze op een andere manier of verdwijnen ze net wat meer naar de achtergrond in schutkleuren. Het heeft iets bijzonder om zo te mogen waarnemen. En misschien is het wel net dit vermogen om meer kleuren te zien, dan wij mensen, wat me zo fascineert bij deze uitzonderlijke vogels. Ik vraag me oprecht af, hoe het is om ook UV licht te kunnen waarnemen, om zo in detail in kleuren te mogen duiken die anderen niet zien. 

Hm, altijd de kleinste van de klas en nog steeds bij de kleinsten in een groep. Het heeft iets aparts om bijna altijd op te kijken naar anderen, naar boven te reiken als ik iemand wil omarmen of kussen. Me altijd omringt te zien door anderen. Die kleine gestalte wilde ik lang compenseren met slim zijn, en hoe vaak wilde ik niet groter zijn, op ooghoogte staan met andere volwassenen. Maar mijn kinderen groeiden al snel boven me uit. Dus ik mocht blijven oefenen tot ik me prima voelde in dit lichaam.
Klein én dapper. Zo voel ik me (meestal dan toch). Ook al was het moedig zijn, niet altijd bewust. Als ik nu terugkijk op mijn verleden zie ik zoveel dappere daden. De moed om mijn eigen pad te lopen, de moed om het op te nemen voor anderen ook al was mijn omgeving het er niet mee eens. De moed om te trotseren of bestrijden van wat voor mij niet klopte. Soms voelde ik me echt wel klein, en gedroeg ik me daarnaar. Ik heb echt mogen leren dat mijn plaats innemen, niets te maken heeft met gestalte of uiterlijk. En ja, de kolibrie is ook een moedige vogel, een krachtdier, een sterke overlever en niet bang om de strijd aan te gaan, als dat nodig blijkt, met veel grotere tegenstanders.

En toch, de allereerste reden waarom ik (ondertussen al heel wat jaren geleden) dacht aan een 'kolibrie tattoo' was een sterk oordeel op mezelf. Hoe hard ik ook mijn best deed om vooruit te komen, altijd weer was er dat innerlijke stemmetje dat zei dat ik veel te lang in dingen bleef hangen, dat ik te langzaam, te onbeduidend evolueerde.
Totdat ik beter begon te begrijpen dat mijn richting van groei niet zo lineair te pakken viel. Mijn beweging ging alle richtingen uit, een zogenaamde stap vooruit gaat bij mij gepaard met onderzoek wat er boven en onder te leren valt, ik keer me links en rechts, kijk vooruit en achteruit, … van ver lijk ik misschien stil te hangen, maar kom je dichterbij dan voel je het zinderen van beweging. Elke beweging doet er toe. Zowel de vleugelslag omhoog als omlaag heeft effect … alles draagt bij tot de constante beweging die het geruststellende hummen teweegbrengt.
En terwijl ik dit schrijf moet ik even glimlachen. Het voorbije weekend maakte ik een diepe trance reis met een krachtig wortelkruid. En tijdens die reis, in alle interne beweging waarin ik afzakte in diepe angsten en gekalibreerd werd in het universum … in al die richtingen was er iets wat me veilig deed voelen. Mijn eigen gehum, zacht aanwezig als een stille getuige van beweging zonder strijd, beweging buiten de tijd.

Ik zou veel kunnen schrijven over al die richtingen die ik uitga. Maar één ding is zeker, ik beoordeel mijn eigen vooruitgang al lang niet meer op een lineaire zichtbare stap voorwaarts. Ik erken elke beweging en begrijp ondertussen dat al die richtingen inherent zijn aan mijn groei. Het is altijd én én, veel gelaagdheden, verschillende zienswijzen, open voor diverse mogelijkheden en bereid om mijn eigen kijk en handelen steeds te verruimen, bakens te verzetten en comfort te stretchen. Zodat mijn bewegingsruimte steeds breder wordt, in alle richtingen.

En nee, de kolibrie is niet inheems en zag ik nog maar één keer in het wild. Maar ik leen haar graag uit de zuiderse mythologie. Want het is toch steeds weer deze kleine dappere kleurenpracht die me veel toont over wie ik ben.

En misschien is die kleinste vogel, niet het meest opvallende dier in het spectrum. Zie je het niet de hele tijd verschijnen. Maar als je oog erop valt, weet ik zeker dat je geraakt wordt door de kracht van het beweeglijke gehum.

Dus vanaf nu heet ik je van harte welkom in mijn 'kolibrie sessies'. Een zachte sessie die jouw kracht en eigenheid uitnodigt, een sessie waarin richting zichzelf mag bewegen, een sessie heel speciaal voor jou. 

Liefs, Veerle