O la lala o la lala o la lala ... c'est magnifique ...
O la lala o la lala o la lala… c'est magnifique …
Een rauw lied over dualiteit, de intensiteit van het leven. Arno zingt over de onvoorspelbaarheid van het leven, de chaos die kan ontstaan als vreugde en verdriet elkaar afwisselen in een druk tempo. En toch … "c'est magnifique", de schoonheid van het moment, de kracht van de onvoorspelbaarheid van het leven, de energie die je ervaart wanneer je bereid bent bewust in het leven te staan.
Ik herken het wel, de intensiteit van heel veel tegelijkertijd, heel uiteenlopende emoties die aan de oppervlakte komen, heldere inzichten en verwarrende fasen die door elkaar lopen, zovele prikkels die zich van buitenaf lijken op te dringen en toch ook heel tastbaar een weerspiegeling zijn van die ontzaglijke binnenwereld … het is soms echt heel veel én ook echt heel schoon.
Het leven is bijzonder en ik houd van mijn leven. Ik voel steeds beter hoe ik mijn leven vormgeef. Hoe belangrijk het is om te doen waartoe ik impulsen voel. Lang voelde ik me bevoorrecht, legde ik de mooie dingen die ik ervaarde ergens buiten mij. En natuurlijk voelde ik me soms ook tekortgedaan, en dat legde ik vooral ergens bij mezelf. Alsof ik het niet waard was om het echt goed te hebben. Op de één of andere manier bracht deze zomer weer meer helderheid.
De aanhoudende zon leek door een, voor mij nog onbekend, pantser te smelten. Geen idee hoe en of ik dit op een duidelijke manier kan uitleggen. "Ik voel en herken de pure onschuldige natuur in mezelf". Het Zelf dat er altijd is, mijn innerlijke kracht en bron van waaruit ik kan leven, het stralende licht in mezelf. Tegelijkertijd zie ik steeds helderder dat er naast dat pure natuurlijke zelf ook de invloed van cultuur een rol speelt. Mijn ervaringen, mijn gedachten, emoties, patronen en datgene waarmee ik me voed (letterlijk en figuurlijk), de plekken en contexten waarin ik leef en die ik opzoek, … . Ik ben een bijzondere combi van natuur en cultuur. En ja, natuurlijk wist ik dat al lang, voelde ik dit tot op zekere lagen, las ik er al veel over, zowel in mijn Druïdeopleiding als in de Dao die ik volg komt het ook regelmatig aan bod. Uiteraard, denk ik dan. En toch, het weten had slechts beperkte betekenis, en op dit moment voelt mijn onderscheidingsvermogen weer wat aangescherpt.
Ik leefde nog met een sterk oordeel op mezelf, het oordeel dat ik mijn eigen natuur tekortdeed door op te gaan in de cultuur. Een oordeel dat diep in me verankerd zat en waarmee ik mezelf bombardeerde als een constante dader die mijn pure zelf ondermijnde door een mensenleven te leiden. Een oordeel dat me opzadelde met een constante schuld ten opzichte van mezelf. Niet enkele de 'zogenaamde foute keuzes' rekende ik mezelf aan maar er leefde een verscholen overtuiging dat alles wat niet tot het 'pure zelf' behoorde, een aantasting was op wie ik ben.
Tot nu dus. Het is alsof ik een beetje nieuw ben, niet zoals in een nieuw jasje … nee, het nieuwe is voelbaar binnenin. Ik ervaar het alsof er in mezelf een immense ruimte ontstaan is, een ruimte vol licht en sprankelende mogelijkheden. Alsof er een heel omfloerste barrière opgelost is en ik daardoor een wijder overzicht krijg. Ik kan de liefde in mezelf voelen borrelen, heel zacht bewust aanwezig zijn en tegelijkertijd ervaren hoe boeiend het is om de buitenwereld en mijn binnenwereld samen te laten bewegen. Mijn dans in dit mensenleven is gevoed met nieuwe inspiratie, oplevende bewegingen. En eerlijk, de eerste dagen voelde dat echt spannend. Ik vroeg me echt af, of ik nog paste bij mijn partner, of ik nog paste bij mijn vriendinnen, mijn familie.
Toevallig (of niet 😉) zag ik de voorbije week heel veel vrouwen waarmee ik vertraagd samen kon zijn. En ja, gelukkig, mijn 'hernieuwde-ik" paste perfect in deze vrouwengroepen. Wat ben ik blij dat ik mijn leven zo leidde dat ik in maar liefst 2 heerlijke vrouwentribes terechtkwam. Zo bijzonder om omringt te zijn door vrouwen die me spiegelen, die bereid zijn om even mee te lopen als ik iemand nodig heb, vrouwen die me uitdagen om mezelf te tonen en vooral ook vrouwen die durven spelen, die het leven zien als een enorme kans om heel uiteenlopende ervaringen te leven, wat een enorme rijkdom. Zo bijzonder om te voelen dat ik daarin helemaal pas, dat wie ik ben waardevol is, dat er ruimte in me is om mijn leven te creëren, dat ik bereid ben me te verbinden met anderen, het leven en het menszijn. Me vrij te voelen en tegelijkertijd zo samen, te ervaren hoe ik helemaal uniek ben én via zichtbare en onzichtbare draden deel uitmaak van een immens web van levende connectie.
Mijn natuur is puur en cultuur geeft dit leven steeds meer kleur en smaak.
Liefs, Veerle