Noch bloemen, noch kransen
"Noch bloemen, Noch kransen" ik herinner me het nog goed. Het stond op de doodsbrief van mijn grootvader. Ik was zes en voelde een enorm groot verdriet bij het lezen, horen van die woorden. Ook nu nog, voel ik hoe het me bedrukt. Mijn bompa was er niet meer, en ik mocht niet huilen. Er werd in die tijd niet meer gesproken over mijn grootvader, op enkele fluisteringen onder volwassenen na. En heel vreemd, maar als bij wonder had ik er ook een nonkel bij. Een lieve zachtaardige man met een enorme snor hoorde na de begrafenis plots tot de familie. En bizarre mix van verwelkomen en afscheid nemen.
Al de hele ochtend zit die zin in mijn hoofd. 'Noch bloemen, noch kransen'. Een overgang die niet gevierd werd, een man die als het ware uitgeveegd werd na de dienst. Maakt deze herinnering dat ik overgangen zo belangrijk vind? Dat ik heel bewust wil kiezen hoe ik de stap zet van de ene fase in de andere? Dat ik op zoek ben naar wat ik nodig heb om doorheen fases te bewegen. Het is soms vreemd, wij mensen zitten zo wonderlijk in elkaar. Eenvoudig eigenlijk, en toch slagen we erin om soms heel gewichtig en ingewikkeld (soms letterlijk ;) ) te doen. Het ont-wikkelen vergt soms het meeste energie, om dan weer voeling te krijgen met de eenvoud van wat er gepast is.
Als je me echt kent dan weet je dat ik vertrouw in het leven, dat ik diep vanbinnen voel dat er weinig moetens zijn en dat elk moment schoonheid in zich draagt. Vanop die plek voel ik het belang om in elk moment in het NU te ZIJN. En eerlijk, soms makkelijk maar vaak is dit 'eenvoudig zijn' moeilijk te herkennen. Ik moet wel zeggen dat De weg van de TAO me daarin ondersteunt. Ik leerde het verleden echt voor me te plaatsen en de toekomst achter me. Met het verleden in het zicht kan ik soms haarscherp zien waar draden uit het verleden verweven zitten in het moment. Zie ik de patronen en krijg ik steeds meer klaarheid over hoe de lijnen verbonden zijn en hoe het me zou kunnen beïnvloeden. Het is fijn om dat te zuiveren, en dat gaat een pak makkelijker als ik het letterlijk voor ogen houd. Op die manier zit het me niet te porren, duwt of trekt het niet aan mijn rug.
En de toekomst, die bevind zich achter me. Als een warme stroom. Het is liefde-vol, het is als een stevige doch zachte wolk achter me. Ik kan het nog niet zien en daardoor filter ik nog niets, het is nog vol, vol mogelijkheden, vol-ledig, en een geheel. De toekomst moet niets van me, duwt me niet en trekt niet aan me. Ze is er, onvoorwaardelijk. En als ik me in alle zachtheid laat zakken in het moment, zonder grijperige of wegduwende bewegingen naar verleden en toekomst. Dan wordt ik licht en beweegt de toekomst zacht door me. En zodra ze in het zicht komt, weet ik dat het verleden is. Het vergt oefening om ontvankelijk te zijn, het vergt aandacht om dicht bij mezelf te zijn. En het voelt juist om met zachte ogen, een open hart en vertrouwend op het leven en mijn lichaam in de stilte te zakken. De stilte van het moment, zodat leven me beweegt.
Het was heerlijk om de overgang van oud naar nieuw in deze verzachting door te brengen, me bewust te zijn dat we dat moment cultureel bepaalden om even stil te staan, om zowel het oude als het nieuwe te vieren. Als een ijkpunt ergens middenin. Niet omdat die datum persé alle kracht in zich draagt, zie maar de verschillende momenten waarop bv nieuwjaar gevierd wordt in China of door Druïden, ... . Nee, het moment is belangrijk omdat het ons herinnert aan de stilte, het kruispunt tussen oud en nieuw. Het is misschien wel enige moment dat er echt toe doet. Dat ene moment tussenin, het moment waarop je rust in het nu en het echt gepast is om het leven te vieren. Omdat aanwezig zijn in het nu, alle mogelijkheden opent en het leven ten volle kan zijn. En ook al overstemt het vuurwerk misschien wel de magie van zulk een moment, het is ook mooi om met zovele mensen samen het leven te eren.
Het was heerlijk om in die donkerste periode van het jaar te vertragen en even teruggetrokken te leven. Om daarna weer anderen te ontmoeten, de mooiste wensen toe te vertrouwen en te knuffelen. Ook al geloof ik niet dat mensen intenties nodig hebben voor een nieuw jaar, noch allerlei wensen. Volgens mij zijn bereidheid, ontvankelijkheid, moeiteloosheid, en aanwezigheid in het nu de ware krachten die ons bewegen. Toch voelt het fijn om deze periode te benutten om allerlei liefs en moois te uiten, mensen vast te pakken en te knuffelen, ze aan te kijken en ze oprecht toe te wensen dat ze vrij zichzelf mogen zijn in liefde en welzijn. Een periode waar de menselijke liefdevolle natuur verweven wordt in de cultuur, als gefluisterde bloemen op lichtgevende kransen.
En met een warme knuffel wens ik dat ook jij, wild, vrij en liefdevol jij mag zijn
Veerle