Je voeten staan daar waar je bent

Ondertussen is het al enkele jaren geleden dat er veel tegelijkertijd veranderde in mijn leven. Mijn relatie veranderde van vorm, ons gemeenschappelijk huis werd verkocht, mijn werk werd afgesloten en mijn kinderen gingen uit huis. Ik verhuisde vanuit Antwerpen naar nergens. Even geen vaste plek om te wonen. Alles voelde kloppend en toch was het ook intens. 
Het was toen, in die periode dat ik begon om foto's te nemen van mijn eigen voeten op de grond. Alsof ik een manier zocht om mezelf terug te vinden. Alsof ik in mijn eigen voetsporen wilde treden. Of was het de nood om nieuwe paden te bewandelen en het verlangen mezelf in die beweging te herkennen?
Het was bizar, ik trok de foto's en deed er verder niet veel mee. In die tijd was er wekelijks minstens één nieuwe foto.
Na een poosje viel dit verlangen wat stil, het voorbije jaar trok ik er maar enkelen. En deze ochtend kon ik niet anders dan kijken naar de foto's en opnieuw en opnieuw, ik probeerde ze te ordenen in een file met de naam 'voeten' maar kreeg ze op de één of andere manier niet verzameld. Ze blijven her en der in mappen steken, wilden niet gekopieerd worden of gingen verloren in het opslaan proces. Het voelde alsof de foto's zich niet wilden laten wegrukken uit het rijtje waarin ze thuishoren. De voeten in het water aan zee horen ook bij de foto's in het zeedorpje, de voeten op het ijs horen ook bij de beelden van de natuur rondom, de dansende voeten die onder de groene rok vandaan komen passen bij het kleine poeltje vol nieuw leven, ... . Het was alsof de foto's me dwingend wilden laten voelen dat mijn voeten niet zomaar ergens random staan. Ze stonden daar waar ik toen was, verankerd in de context van dat moment. En ze staan nu, exact waar ik nu ben.

Wat een eenvoudige boodschap en tegelijkertijd voelt het als een warme rijkdom. Samen met het inzicht voel ik heel wat puzzelstukjes bij mekaar vallen. Mijn lijf is altijd mee, het is zelfs de plek waar het nu zich afspeelt. Het duizelt me als ik dat besef echt laat binnen sijpelen. Al jaren denk ik dat mijn spirituele ontwikkeling een tol vraagt van mijn lichaam, dat mijn lijf vast gaat zitten als het niet kan volgen waar ik naartoe reis in trancereizen. Denk ik dat emotionele triggers, en snelle groei op allerlei vlakken mijn lichaam vermoeid. Geloofde ik dat pijn en vastzittende energie wees op onverwerkt trauma. 

En wat als dat slechts een klein deeltje is van het verhaal? Wat als al die denkpatronen me vooral beperkten en weghielden van echte belichaming. Misschien kan ik nooit verder staan dan tot waar mijn lichaam reikt. Misschien is het mensenleven vooral een uitnodiging om helemaal samen te vallen met dit lichaam. Geeft pijn en ongemak aan waar ik aspecten van mijn lichaam niet zie, niet waardeer, niet inzet zoals bedoelt. Hoe goed ken ik mijn lichaam echt? Hoezeer waardeer ik mijn wijze lijf echt? 
Na al die jaren lichaamswerk voelde ik me al sterk verbonden met mijn lijf. En toch, hoe meer ik me verdiep in de Tao, hoe meer mijn innerlijk landschap aanvoelt als een enorm gebied waar nog veel te ontdekken valt.
Hoe meer ik dat gebied verken, hoe meer de buitenwereld lijkt samen te vallen met mijn binnenwereld. Hoe mijn lichaamsgrens tegelijkertijd een illusie en een duidelijke grens is. 
Het doet me beseffen dat ik van ver kom. Als kind voelde ik me klein in een grote onveilige buitenwereld. Ik wilde mijn lichaam verstoppen en probeerde te verdwijnen in andere realiteiten. Mijn lichaam werd een last, iets wat pijn veroorzaakte, iets waar anderen baas over waren, iets waar ik zo ver mogelijk uit wilde ontsnappen. Nu besef en ervaar ik steeds meer dat mijn lijf en innerlijk leven parallel lopen met wat ik ervaar in de buitenwereld. En andersom, dat mijn binnenwereld effect heeft op de ervaring in de buitenwereld. En ja, ik wist dit al veel langer. Maar voor mij is er een enorm verschil met iets weten met mijn verstand, iets geloven met mijn denkende mind tegenover het echt doorvoelen waarover het gaat. Dat diepe weten dat ontspruit binnenin en je helemaal vervuld.

En misschien klinkt dit voor jou toch heel gewoon en voor de hand liggend. Voor mij is het bijzonder, het is een bijzondere ervaring om diep vervuld te voelen hoe de bewegingen die ik maak tijdens vrij dansen, de bewegingen zijn die in mij gebeuren. Dat ik ze in de buitenwereld kan manifesteren omdat ze in mijn innerlijk landschap al gerijpt zijn. "Al dansend voel ik me vrij en enorm krachtig", zei ik altijd. Kloppender voelt nu "al dansend kan ik zien hoe vrij en krachtig ik van binnenin ben". Ik kan maar tot uitdrukking brengen, ik kan maar manifesteren wat echt al volledig aanwezig is. 
Op dit moment staan mijn voeten op de grond, recht onder mijn bureau. Dit is waar ik nu ben, denkend en schrijvend, analyserend en bovenal vol verwondering voor het mysterie van dit leven.
Dankbaar bij zoveel moois dat zich ontvouwt. En vast van plan om mijn voeten meer vrij te laten bewegen. Me minder vast te ankeren op steeds weer datzelfde plekje. Nog meer te stappen, genieten op verschillende plekken. Zodat mijn voeten mogen ervaren, mijn voeten mogen verkennen en mij zo mee mogen nemen naar nog meer leven. Meer vrij mij zijn. Gewoon omdat het kan, omdat ik vol verwondering het leven van dichtbij wil meemaken en het mezelf gun om op verschillende plekken te Zijn, letterlijk en figuurlijk.   

Liefs, Veerle