Ik heb het gehad!

Ik heb het gehad ! Had ik een stem dan zou ik dit roepen. Nee, niet naar jou, niet naar jou persoonlijk. Wel naar het systeem waar ik me vaak verstrengeld in waan.

Deze ochtend werd ik wakker uit een droom waarin mijn stem niet werkte en bizar of niet … maar mijn stem deed het effectief niet. Wat schorre klanken en een flink opgezwollen keel. Ik ben me de hele tijd bewust hoe mijn lippen zacht tegen elkaar rusten, geen druk maar ook geen enkele impuls om te praten, zingen, zelfs geen geneurie dat wil bewegen. Het is stil zo vlak voor mijn mond.

Binnenin is het niet stil, al sinds gisterenavond voel ik een constante onrust die drukt. Een onrust die gepaard lijkt te gaan met ingehouden tranen, ingehouden boosheid, ingehouden woorden. En misschien is het tijd om mijn vingers te laten doen wat mijn mond vandaag niet wilt. De woordenstroom toe te laten.

Ik heb het gehad! Ik ben het beu om sociale media te openen en te merken dat ik twijfel aan alles wat ik lees en zie. Klopt het wel dat die persoon de tijd van haar leven heeft, of zit er achter die mooie woorden en beelden een andere kant verscholen, kloppen de beelden die ik zie of is het in scene gezet door AI? En dan heb ik het nog niet over de overspoeling van mensen die op hun beurt commentaar geven op alle AI gegenereerde foto's en info. Al de coaches die zich aanbieden om andere coaches te coachen. Als ik maar even begin te twijfelen maakt het me enorm onzeker. Het voelt als een constante aanslag op welbevinden. Jaren geleden koos ik ervoor om geen gewoon nieuws meer te kijken of te lezen. Me te concentreren op het welbevinden van mijn omgeving en mezelf. Ik koos ervoor om mijn angsten niet constant te laten voeden en omringde me met mensen op een spiritueel pad, mensen die net als ik geloven in de wijsheid van ons lichaam, mensen die allerlei moois aanbieden om elkaar te steunen in het meer vrij onszelf zijn. En wat gebeurt er nu in dat veld? Merk ik hier dezelfde druk op elkaar, het elkaar overtroeven, jezelf omhoog tillen door op een ander te trappelen? En voelt als één bewegende massa van mensen die de weg zoeken en daarvoor zichzelf vooruit pushen. En ja, er zitten absoluut parels tussen, heel veel mensen met mooie intenties, een prachtig aanbod, een authentiek aanwezig zijn. Absoluut! En ik zie dat ook, voel het stralen … het is een én én van zuiver en troebel, ook in mezelf.

Ik heb het gehad! Ik heb geen idee meer hoe ik moet ondernemen. De voorbije jaren dacht ik daarin wat te groeien en nu? Nu lijkt het wel of ik er echt helemaal niets van begrijp. Het lijkt wel of ik verdwijn in de massa aanbieders. Ik hoef maar iets te bedenken van richting en ik zie anderen ermee adverteren op sociale media. En ik, ik lijk stil te vallen. Buitenaf lijk ik stil te vallen. Mijn boekingen vallen stil, evenementen geraken niet gevuld. En heel bizar, maar binnenin blijf ik druk bezig. Druk met wat? Er blijven ideeën groeien, er is constant de goesting om te delen waar ik in geloof. Ik verfijn en groei, ik voel dat alles steeds verbonden geraakt binnenin. Vanuit een diepe interne stuwing sleutel ik aan ideeën, verander ik, beweeg ik, laat ik het creatieproces toe. Maar aan de buitenkant lijkt het stil. En ja, natuurlijk heb ik nog sessies en activiteiten die door kunnen gaan, maar te weinig om er een inkomen uit te genereren. En het zijn heel mooie mensen die ik ontmoet op mijn pad en het is heerlijk om dan even samen in het leven te bewegen. Maar ...

Ik begrijp er niets van. Op het moment dat ik een evenement uitwerk, plan en de wereld instuur. Voelt het alsof het al gebeurd is. Ik voel het effect ervan, de waarde, de impact. Hoe kan dat dan? Hoe kan een idee, een intentie zo sterk zijn dat het leeft? Hoe kan iets dat nog niet plaatsvond al effect hebben. En toch, ik ervaar het zo. Alsof de tijd effectief niet lineair werkt. Alsof er iets gebeurt in energie wat ik niet in materie kan zien. Maar hoe doe ik dat dan? Hoe kan ik financieel rondkomen als ik steeds minder sessies echt doe. Ben ik dan een slechte ondernemer? Ben ik alle connectie met het economische systeem kwijt? Wat mis ik? Wat heb ik anders te doen? Wat zie ik niet? 

Ik heb het gehad met die split, ze is enorm en ik weet niet hoe lang ik die stretch nog aankan. Ik verdien veel te weinig om van te overleven. Gelukkig had ik een spaarpotje toen ik aan dit avontuur begon. Maar het is op, ik gebruikte het voor onderdak en voeding. De split is zo sterk dat ik niet meer voel in welke richting ik wil bewegen. Langs de ene kant voel ik de noodzaak om een inkomen te verwerven en aan de andere kant geeft het zoveel voldoening om steeds weer dingen de wereld in te sturen. Steeds sneller krijg ik reacties van mensen die me bedanken voor de inspiratie, die aangeven dat mijn aanbod precies omschrijft wat zij willen doen. Dat ik woorden, beelden, invulling geef aan wat ze voelden maar niet te pakken kregen. Ze bedanken me voor de invloed die ik heb op hun keuzes, hun richting. Dat het raakt en waardevol is, dat ze daardoor weer verder kunnen en hun pad meer helder wordt. En weet je, die feedback is zo waardevol, brengt me vervulling, dat voelt zo kloppend. Het past precies bij mijn gevoel dat ik de dingen te schrijven heb, dat ik de ideeën uit te werken heb, ze in het veld te weven heb … maar hoe past dit in een economisch systeem waarin je vergoedingen gekoppeld worden aan aantoonbaar succes? Hoe dan?

Ik begrijp er niets van en tegelijkertijd voelt het alsof ik precies on track ben, hoe kan dat? En hoe doe ik dat? De voorbije jaren droom ik steeds meer van een basisinkomen. Hoe fijn zou het zijn als ik een inkomen verwerf waarmee ik kan leven. Zodat ik wat ik doe niet moet verhalen op iemand anders die dan moet betalen voor mijn bestaan. Hoe bijzonder zou het zijn om echt voluit te mogen en kunnen gaan voor wat ik te delen heb zonder enige economische keuzes? Ik zou blijven inspireren, ik zou met evenveel goesting blijven creëren, en misschien zou het wat stiller worden binnenin. Zouden de kritische stemmen dimmen. Misschien zou mijn stem naar buiten nog luider trillen, zouden mijn ideeën en wensen nog verder mogen stromen. Zouden mijn gebeden nog dieper trillen. Misschien zou ik dan echt mogen voelen dat we één geheel zijn. Dat we mogen leven omdat we ertoe doen, niet omdat we ervoor kunnen betalen met geld. Dat de aarde echt van ons allen is, dat voedsel en energiebronnen er echt voor iedereen zijn. Dat de aarde nooit gekozen heeft om zich te laten verdelen onder grondbezitters, dat ze nooit een idee van uitsluiting bedacht. Dat ze in liefde deelt, dat ze straalt, dat ze haar schoonheid deelt zonder iets terug te vragen, dat ze het collectief voedt met kracht.

Dit delen maakt me stiller binnenin. Mijn lippen trillen, de zwelling in mijn keel verzacht en mijn tranen biggelen over mijn wangen. Ik heb het echt gehad! Er is zoveel dat ik beu ben. Tegelijkertijd voel ik me zo verbonden met iets veel groters dan mezelf. Kan ik af en toe intunen op wat het is om deel uit te maken van de mensheid, wat het betekent om mens te zijn, een onderdeel te zijn van een geheel dat ik niet kan bevatten met mijn analyserende denkende mind. Het is veel en ik maak er deel van uit. Het is veel en ik draag het in me. Ik heb het gehad … en ik laat het door me heen bewegen. Als een kolibrie trillend, met een snel kloppend hart bewegend in alle richtingen.

Verwarrend liefs, Veerle